واقعا چقد حیف ک وب نویسی خییییلی کمرنگ شده.یادش بخیر چ روزایی ک شادیا و غم و همه ی هیجاناتمو اینجا مینوشتم.کجایی جوانی ک یادت بخیر.ازدواج کردیم.بچه دار شدیم.مسئولیت های سنگین و سنگین تر اومد رو دوشمون

سال ۹۹ هم با وجود منحوس کرونا و ترس و وحشتش بین مردم شروع شدنمیدونم چرا هیچوقت ترسی نداشتم از کرونا ، حس میکنم اونقدر حس ناامیدی و غم توی چندسال اخیر بخصوص پارسال داشتم ک دیگه حسم مرده نمیدونم شاید..ا